WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Tak mi przykro, królowo. Był dobrym człowiekiem.
Zwano go Barristanem Śmiałym.
Przemierzył kontynent, by mi służyć.
Był moim przyjacielem.
A zginął w zaułku,
zaszlachtowany przez kryjących oblicza tchórzów.
Wycofajmy się do dzielnicy piramid, która stanie się naszą bazą.
Potem zaczniemy oczyszczać miasto.
Rejon po rejonie, ulicę po ulicy, aż szczurom zabraknie kryjówek.
Wolę twój pierwszy pomysł.
Przyprowadź mi głowy najlepszych rodów Meereen.
Ale... jestem jedną z nich.
Nie mam z tym nic wspólnego!
Idźcie.
Nie możesz tego zrobić!
Jeszcze krok.
Zjedzą was, jeśli im każę.
Albo z własnej woli.
Moje dzieci.
Niektórzy radzą mi o nich zapomnieć,
ale matka nie porzuca dzieci.
Karze je, jeśli musi,
ale nigdy o nich nie zapomina.
Który z was jest niewinny? Może wszyscy,
a może żaden.
A może powinnam pozwolić, żeby to smoki wybrały?
Wszyscy muszą umrzeć.
Nie chcę ich przekarmiać.
Może jutro?
"Daenerys opanowała Zatokę Niewolniczą,
lecz przeciwni jej władzy wciąż gromadzą siły.
Królowa wytrwale broni praw byłych niewolników".
- Dzielna kobieta. - Jest sama,
oblężona,
pozbawiona wsparcia i opieki rodziny.
Jej ostatni żyjący krewny tkwi tysiące mil dalej,
bezużyteczny, konający.
Nie mów tak, maesterze.
Samotny Targaryen...
to straszna rzecz.
- Maesterze. - Lordzie dowódco.
Pozwól nam porozmawiać, Samie.
Jak się czujesz?
Jak zamarzający na śmierć stuletni starzec.
Doradź mi.
Jest coś, co chcę i muszę uczynić, ale to podzieli Nocną Straż.
Gdy wydam rozkaz, połowa braci mnie znienawidzi.
Połowa już cię nienawidzi, lordzie dowódco. Zrób to.
- Nie wiesz, o czym mówię. - Co z tego? Ty wiesz.
Komenda nie sprawi ci wiele radości,
lecz być może znajdziesz w sobie dość siły, by uczynić, co trzeba.
Zabij chłopca, Jonie Snow.
Zima już prawie nadeszła.
Zabij chłopca.
Pozwól się narodzić mężczyźnie.
Gdzie są pozostali wolni ludzie?
Dokąd odeszli?
Kto ich prowadzi?
Szli za Mance'em.
Nie pójdą za nikim innym.
A za tobą?
W kajdanach nie da się przewodzić.
- A gdybym cię z nich uwolnił? - Po co?
Bo nie jesteś moim wrogiem.
- A ja nie jestem twoim. - Ale zabijałeś moich przyjaciół.
Od 8000 lat Nocna Straż jest tarczą, która osłania królestwo człowieka.
I od 8000 lat robi to źle.
Wolni ludzie także należą do królestwa człowieka. Wszyscy.
Chcesz wszystko zmienić?
- Tak. - Dlaczego teraz?
Bo teraz jestem lordem dowódcą Nocnej Straży.
Czego ode mnie oczekujesz,
lordzie dowódco?
Pójdziesz na północ od Muru.
Znajdziesz i przyprowadzisz resztę wolnych ludzi.
Otworzę bramę i pozwolę im przejść.
Znajdę im ziemię na południe od Muru.
Nie uklękną przed tobą. Ja też tego nie zrobię.
Nie chcę, żeby klękali, lecz by walczyli, gdy nadejdzie czas.
Jeśli poproszę, by walczyli za wrony,
wyprują mi flaki i każą je zeżreć.
A cała reszta?
Kobiety, dzieci, starcy, chorzy... Co z nimi będzie?
Skazujesz ich na śmierć lub coś znacznie gorszego,
bo duma nie pozwala ci zawrzeć pokoju.
A może nie duma,
lecz strach?
Łatwo obrażać skutego.
Twoi ludzie potrzebują wodza,
który przeprowadzi ich za Mur, nim skończy się czas.
Mają go mniej niż my, bo pierwsi staną na drodze Innym.
Nie zawieraj pokoju, by ocalić skórę.
Zrób to, by ratować swych ludzi.
Większość czeka w Hardhome.
- Wiesz gdzie? - Na Przylądku Storrolda.
Dam ci 10 koni i 9 ludzi. Dojedziesz w tydzień.
A statki?
Poproszę króla, by użyczył ci floty.
Dobrze.
Idziesz ze mną.
Jesteś lordem dowódcą Nocnej Straży.
Muszą to usłyszeć od ciebie.
Muszą uwierzyć, że statki nie spłoną na środku morza.
Jeśli ty nie pojedziesz, ja też tego nie zrobię.
Otworzysz dzikim bramy?
Jeśli nie pomożemy, zginą tysiące bezbronnych ludzi.
Niech giną. Dla nas to lepiej. Odpadnie nam wrogów.
Ubędzie.
- Co? - Nic.
W Darze jest dobra ziemia.
Nikt jej nie uprawia.
- Wieśniacy porzucili wioski. - Zapomniałeś dlaczego?
Bo plądrowali je dzicy.
A ich mordowali, jak bliskich tego chłopca.
Od tysięcy lat z nimi walczymy.
Oni palą nasze wioski,
- mordują naszych braci. - A my ich.
Dobrze wiesz, że pójdę za tobą wszędzie,
ale oni zabili Grenna.
I Pypa.
Zabili 50 naszych braci.
Nie zapomnę o tym. Nie wybaczę.
Byłeś na Pięści Pierwszych Ludzi.
Wiesz, czym się staną, jeśli ich porzucimy.
Albo nauczymy się żyć z dzikimi, albo zasilą armię umarłych.
Jakkolwiek będzie, lepiej nam walczyć z żywymi.
Dziękuję. Olly!
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć, zrób to.
Nie bój się.
Kłamałeś, prawda?
O tym, że chcesz pokoju z dzikimi.
- Żeby ich oszukać. - Nie.
Spalili całą wioskę. Mojemu ojcu strzelili w głowę.
Zabili mamę i wszystkich, których znałem.
Ja też straciłem ukochanych.
Wiem, jak ci ciężko.
Ale nadchodzi zima.
A z nią Inni.
Sami ich nie pokonamy.
Coś jeszcze, lordzie dowódco?
Nie.
Jest daleko od Lannisterów. W domu.
- Może tu będzie bezpieczniejsza? - Wśród Boltonów,
którzy zamordowali jej matkę i brata?
Sansa jest w wielkim niebezpieczeństwie.
Dziękuję.
Długo tu mieszkasz?
Tak.
Znałeś lorda Eddarda?
Znałem.
Jak jego ojca.
- Ale Starków już tu nie ma. - Nie wszystkich.
- Wiem, kto jest w zamku. - Wszyscy wiedzą.
- Boltonowie. - Nie o nich mówię.
Muszę jej przesłać wiadomość. Sansie Stark.
- Kim jesteś? - Kimś, kto przysięgał jej bronić.
- Komu? - Jej matce.
- Ona nie żyje. - Ale ślub pozostał.
Służyłam lady Catelyn.
I nadal służę.
Komu ty służysz?
Chodź tu.
- Myrando! - Widziałam, jak na nią patrzysz.
Poślubię ją, a zatem czasem będę musiał na nią patrzeć.
- Mówiłeś, że poślubisz mnie. - Chciałem tego.
Gdy byłem bękartem.
Teraz jestem Boltonem
i nie liczy się to, czego chcę.
Muszę przedłużyć dynastię.
- Uważasz, że jest ładna? - Oczywiście. Mam oczy.
Ty też tak uważasz.
Nie mogę się doczekać nocy poślubnej, ale dla nas też znajdę czas.
Ja też kogoś poślubię.
Jesteś córką tresera.
Kogo poślubisz? Syna stajennego?
Jesteś moja.
Nigdy cię nie puszczę.
Chyba że zrobisz się zazdrosna i nudna,
a wiesz, jak traktuję nudziarzy.
Nie będziesz mnie nudzić. Prawda?
Nigdy.
Wybacz, pani, przyszłam wymienić wodę.
Nie trzeba.
Masz na północy przyjaciół.
Jeśli wpadniesz w kłopoty, zapal świecę w górnym oknie złamanej wieży.
- Kto? - Nie jesteś sama.
Ładna suknia.
Kto ją uszył?
Ja.
Naprawdę?
- Kim jesteś? - Myranda, córka tresera psów.
Mogę?
Wspaniała.
Te szwy!
- Kto cię uczył? - Matka.
- Przykro mi, że nie żyje. - Dziękuję.
Dobrze, że cię uczyła. To prawdziwy dar.
Ilekroć nosisz coś, co samodzielnie uszyłaś,
możesz ją wspominać.
- Wolałabym ją mieć. - Oczywiście.
Ale przynajmniej możesz wspominać. Dawne czasy.
Prawie zapomniałam.
Jest tu coś jeszcze, co na pewno wspomoże twą pamięć.
Na samym końcu.
- Co to? - Nie chcę zepsuć niespodzianki.
Idź. Nic ci nie grozi.
Nie uwierzysz własnym oczom.
Theon?
Dlaczego tu przyszłaś?
Masz dziś wyjątkowo bogaty zapach.
Nalej wina.
Masz mi coś do powiedzenia?
- Nie, panie. - Fetorze?
Widziała mnie.
- Kto? - Lady Sansa. Przyszła do psiarni.
- Widziała cię? - Tak.
- Wybacz, panie. Nie sądziłem, że... - Chodź tu.
Nie wolno ci nic przede mną ukrywać. Klęknij.
Daj rękę.
Wybaczam ci.
Komnata spełnia twe oczekiwania, pani?
Tak, dziękuję.
Pozwól.
- Matko. - Dziękuję.
Pani, my, Mieszkańcy Północy, wszyscy jesteśmy rodziną.
Łączą nas tysiącletnie więzy krwi.
Wznoszę toast za nasz ślub.
Oby nasza radość była jak droga z Fosy Cailin do Ostatniego Domostwa.
- Za ślub. - Za ślub.
Wiem, jak się czujesz w obcym miejscu.
To mój dom. Obcy są wyłącznie jego mieszkańcy.
Masz rację. Bardzo obcy.
Więcej wina!
Słyszałem, że już się spotkaliście.
W odpowiednim miejscu.
Wyobrażam sobie, że ostatnią rozmowę odbyliście właśnie tutaj.
Nadal jesteś na niego zła za to...
co zrobił?
Nie obawiaj się. Północ pamięta.
Ukarałem go. Nie jest już Żelaznym człowiekiem.
Nie jest już Theonem Greyjoyem. To nowy człowiek.
Nowa osoba.
- Prawda, Fetorze? - Tak, panie.
- Ma nowe imię. Fetor. - Dlaczego to robisz?
Bo Fetor chce ci coś powiedzieć. Nieprawdaż?
Przeproś.
Przeproś lady Sansę za to, co zrobiłeś.
Za to, że zamordowałeś jej małych braci.
Przepraszam.
Spójrz na nią.
Przeprosiny nic nie znaczą, jeśli nie patrzysz w oczy.
- Przepraszam. - Za co?
Za zabicie twoich braci.
I już! Z głowy.
Czyż nie czujecie się lepiej?
Napięcie było nieznośne.
Moja pani,
Fetor zabił twoich braci, a resztę bliskich straciłaś.
To znaczy, że jest jedynym krewnym,
jaki ci pozostał.
Fetorze! Ty oddasz mi pannę młodą.
Ktoś musi,
a on będzie najlepszy. Dobrze?
Bardzo dobrze.
Wspaniale.
Skoro jesteśmy razem, my też mamy coś do ogłoszenia.
Będziemy mieć dziecko.
- Bardzo się cieszę. - Maester twierdzi, że to chłopiec.
- Jak możesz być pewien? - Czego?
Że jest w ciąży.
U niej... nie bardzo to widać.
Maester nie ma wątpliwości.
- Jak sobie poradziłeś? - Z czym?
- Jak zrobiłeś jej dziecko? - Procedura jest ci nieznana?
Nie, ale w jaki sposób znalazłeś drogę?
Zbłaźniłeś się.
- Po co sprowadziłeś Fetora? - A jeśli to chłopiec?
- Martwisz się o swoją pozycję? - Tę akurat znam.
Jestem twoim synem. Dopóki nie trafi ci się coś lepszego.
Nigdy nie pytałeś o matkę.
A po co?
Urodziła mnie i umarła.
I tyle.
Była wieśniaczką.
Przyznam, że dość ładną. Żoną młynarza.
Pobrali się bez mojej zgody.
Jego powiesiłem, a ją wziąłem pod drzewem, na którym dyndał.
Cały czas się opierała. Miała szczęście, że też nie zawisła.
Rok później pojawiła się z dzieckiem na rękach.
Twierdziła, że jest moje.
Chciałem ją wychłostać, a dziecko cisnąć do rzeki.
Ale spojrzałem na ciebie i zobaczyłem to, co widzę teraz.
Jesteś moim synem.
Stannis Baratheon jest w Czarnym Zamku.
Długo tam nie zabawi.
Chce zdobyć Żelazny Tron,
a droga do stolicy wiedzie przez Winterfell.
Zamierza zdobyć północ,
ale północ jest nasza.
Twoja i moja.
Pomożesz mi go pokonać?
Tak.
To wszystkie książki?
Jak to?
Na świecie.
Nie. Na świecie jest wiele tysięcy książek.
- To mała biblioteka. - W twoim zamku była większa?
Mój ojciec nie lubi książek.
- Największe zbiory ma Cytadela. - A gdzie ona jest?
Cytadela?
W Starym Mieście.
- Przepraszam, że tak mało wiem. - Goździku, spójrz na mnie.
Potrafisz setki rzeczy, o których ja nie mam pojęcia.
Możesz rozpalić ogień, gotować, szyć rany...
Prać, zamiatać podłogi...
Dlaczego w Cytadeli jest największa biblioteka?
Tam się szkoli Maesterów.
- Takich jak Aemon? - Chciałem być jednym z nich.
A zamiast tego zostałem bratem z Nocnej Straży.
I mam znacznie więcej przygód.
I poznałem ciebie.
Wasza Miłość.
Samwell Tarly.
Owszem.
Syn Randylla.
Który pokonał mojego brata w bitwie pod Ashford.
To jedyna przegrana Roberta.
Radziłem mu zwłokę, ale nigdy mnie nie słuchał.
Twój ojciec to świetny żołnierz, ale ty nie wyglądasz na żołnierza.
Podobno zabiłeś Innego.
- Zrobiłem to. - Jak?
- Sztyletem ze smoczego szkła. - Co?
- Tak nazywają obsydian. - Wiem.
Występuje na Smoczej Skale. Jak może zabijać Innych?
Nie mam pojęcia. Szukam odpowiedzi w starych manuskryptach.
Dzieci lasu polowały przy użyciu Smoczego szkła.
Melisandre powiedziała mi, że do Muru zbliża się śmierć.
- Widziałem to. - Co?
Armię umarłych.
- Kiedy nadejdą... - Musimy wiedzieć, jak walczyć.
Czytaj dalej, Tarly.
Już czas.
Wasza Miłość!
Nie lepiej zaczekać?
Jon Snow przyprowadzi nowych rekrutów.
Jeśli wróci. Nie możemy czekać.
Mamy więcej wypoczętego wojska i koni,
ale szanse Boltonów rosną z każdym dniem, a nadchodzi zima.
Musimy działać teraz. Ruszamy o wschodzie.
Wybiorę ludzi, którzy zostaną z królową i księżniczką.
One też jadą.
To ciężka droga.
- Bezpieczniej... - Jest tutaj?
Połowa strażników to mordercy i gwałciciele.
Nie. Pójdą z nami.
Twoja wola, panie.
- Ojciec pozwoli mi zejść do krypty? - Słucham?
W Winterfell są pochowani królowie północy.
- Brandon Budowniczy... - Najpierw musimy tam dotrzeć,
a potem zdobyć zamek.
- Będzie bitwa? - Tak,
- ale ty się do niej nie... - Dość o bitwach.
Wystraszysz ją.
Oczywiście.
- Nie boję się. - Aja tak.
- Obiecaj, że mnie obronisz. - Słowo.
Obyś wiedział, co robisz z tymi dzikimi.
- Okręty są mi potrzebne. - Oddam je. Przysięgam.
Bezpiecznej drogi, panie.
Dziękuję.
Jesteś za słaby.
- Jak długo tutaj leżę? - Trzy dni.
Ser Barristan?
Zawiodłem go.
I moich ludzi.
- I moją królową. - Nikogo nie zawiodłeś.
Walczyłeś dzielnie.
I będziesz walczyć dalej.
Wstydzisz się?
Byłeś sam, a ich wielu.
- Nie mogłeś o tym wiedzieć. - Nie dlatego.
Rany wojenne
nie hańbią.
Wstydzę się,
bo kiedy nóż wszedł w ciało, a ja padłem,
bałem się.
- Wszyscy boimy się śmierci. - Nie śmierci.
Ja się boję,
że nigdy więcej nie ujrzę Missandei z wyspy Naath.
Panowie dostali to, na co zasłużyli.
Nie wszyscy, bo nie miałabym kim rządzić.
Barristan do samej śmierci radził, bym okazywała łaskę.
Daario sądzi, że lepiej zabić Panów, a resztę zostawić samym sobie.
A ty?
Nie mam prawa wygłaszać opinii w takich sprawach.
Masz takie samo prawo jak inni.
Wiesz, dlaczego tu jestem.
Wiesz, kto ucierpi, jeśli przegram.
Co mi radzisz?
Mogę tylko powiedzieć, co widziałam.
Widziałam, jak słuchasz doradców,
polegasz na ich doświadczeniu, gdy braknie ci własnego,
i wybierasz drogi, które ci wskazują.
Widziałam też, jak je ignorujesz,
bo wiesz, że jest lepsza,
którą tylko ty dostrzegasz.
Nie rób tego, królowo.
- Wszyscy muszą umrzeć. - Nie chcę ginąć jak tchórz.
W ogóle nie chcę ginąć.
Trzeba odwagi, by przyznać się do strachu.
I do błędu.
Przyszłam ci powiedzieć, że się myliłam.
A ty miałeś rację.
W kwestii tradycji,
która spaja miasto.
Otworzę areny.
Tylko dla wolnych.
Dopóki żyję, w Meereen nie będzie niewolników.
Oczywiście, królowo.
By wzmocnić więź łączącą mnie z ludem Meereen,
poślubię głowę starożytnego rodu.
Na szczęście mój wybranek już klęczy.
Nie obawiaj się. Przeżyję. Chyba niczego mi nie złamałeś.
Gdzie jesteśmy?
To nie Rhoyne.
Długie, posępne milczenie i okazjonalne ciosy w twarz.
Styl Mormontów.
Zacznijmy jeszcze raz.
Przepraszam za moje słowa.
Mówię szybciej, niż myślę.
Możemy być dla siebie mili.
- Spędzimy razem dużo czasu. - Zgadza się.
- Taką podróż najlepiej umilić winem. - Żadnego wina.
Jestem człowiekiem pijącym.
Tacy jak my muszą to robić, bo...
Wiem, gdzie jesteśmy. Płyniemy przez Valyrię.
Tak.
- Byłeś tu już? - Nie.
Chcesz dorzucić Daenerys pamiątkę z jej ojczyzny?
Wystarczysz jej ty.
Nie słyszałeś, że Zagłada nadal trzyma Valyrię w szponach?
A demony i płomienie?
- Nie boisz się Zagłady? - Nie.
Piraci się boją.
Dymiące Morze.
Ile stuleci musi minąć, byśmy znów nauczyli się tak budować?
Przez tysiące lat Valyrianie byli najlepsi
praktycznie we wszystkim.
A potem...
Już nie byli.
Trzymali się pospołu, aż nagle nadszedł cios.
Wzgórza pękły na dwoje, a niebo zasnuł mrok.
Płomienie strzeliły w górę, spełnił się smoków los.
Któż może wiedzieć, na czym ginących spoczął wzrok?
Czy dobiegł ich z oddali fal burzliwych gromki głos?
Ich tysiącletnie miasto i wszystko, co wiedzieli.
Zagłada nie zna miary, a ofiar swych nie dzieli.
Biłbym ci brawo.
A więc to tyle.
Tyle zostało.
Co to było?
Kamienni ludzie! Nie pozwól się dotknąć!
Schowaj się za mną!
Rozetnij mi więzy!
Żyjesz.
Jesteś cięższy, niż sądziłem.
Dotknęli cię?
A ciebie?
Widziałem już szarą łuszczycę, ale nie coś takiego.
Dlatego ich wygnali.
Powinni byli skrócić im cierpienia.
Dziękuję, że mnie ocaliłeś.
Choć nie musiałbyś tego robić, gdybyś mnie nie porwał.
- Co teraz? - Idziemy.
Wzdłuż wybrzeża. Może znajdziemy wioskę.
- I łódź. - A jeśli nie?
Czeka nas długi marsz.
Poszukam drewna na ogień.
- Spróbuj wypocząć. - Lepszego pomysłu dziś nie miałeś.
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński